Kamile İlbey Şiirleri - Şair Kamile İlbey

Kavuşmak bir hayal de olsa
Hayalimde sen varsın ya uzaktan da severim.

Sana gel diyemem
Hapsolmuş bir kafeste bedenin.
Söylesene zincirlerinde kurtulabilir misin

Aşılmaz denilen yolları aştım.
Kadere bile kafa tuttum senin için.
Geldim gelmesine de kapı duvar kaldım öylece.
Verdiğin sözleri tutamayacağını bilseydim.
Bu kadar bağlanmazdım.
Şimdi muhtaçken her zerrene beni böyle görmezden gelmen.

Canın olacak insanı el yerine koyarsın.
Ellerden vefa beklersin.
Sonra neden gözlerim buğulu bakıyor.
Sen, sana koşmak isteyene kapılarını kapattın.
Oysa aralık bıraksaydın içeri sevgi sızardı.
Sen kendi kendini hapsettin o sessizliğe.

En çok ne isterdin deseler.

Senin geleceğini yazmayı isterdim.

Gökkuşağı kadar renkli bir hayat ve önüne serilen papatya bahçeleri.

Anlatsan da anlamazlar.
Kimse kimsenin derdini yük etmez yüreğine.
Hem anlasalar ne değişecek daha sen anlamıyorsun ki kendini.
Sahi kaç kere dürüst oldun kendine.
Yüreğinden geçenleri konuştun mu hiç?
Aglamak isterken gülmeye çalışmaların

Öyle suskun ki yüreğim sanki susmaya mahkum edildim.
Aslında çığlık çığlıga içim ve her gece birileri ölüyor içimde.
Bir görsen solyanım yara bere içinde
Her yeri yamalı.
Ben kapattıkça yaralarımı daha da derine vurdular neşteri.
Bilmiyorsun solyanım mezarlık gibi içimde ölen ölene.

Susmuyor kafamdaki sesler,
Gel de sustur.
Aşılmaz oldu bu engeller.

Bir kapıyı açsam, yüzüme diğeri çarpar,
Son dediğim anda başa sarar.

Kolay mı sanıyorsun.

Aklımı kaybettiren acıyı içinden atmak.

Bir bilsen ne zor ağlarken gülmeye çalışmak.

Geçmişi unuttum diyorum ya inanmayın.
Ben bu konuda kendime bile yalan söylüyorum.
Her unuttum dediğimde ne kadar canım yandığını bir kez daha hatırlıyorum.
En kötüsü de canımı yakanı hala özlüyorum. Geçecek biliyorum.
Zor olacak belki ama geçecek.
Nefret etmiyorum ama affetmiyorum da.

Bir ara aklımı kaybediyorum sandım.
Hayatımdan vazgeçmeyi bile göze aldım.
Şimdi siz bunun suçlusu da benim olduğumu söylersiniz.
Zaten anlamaya çalışsaydınız sırtımdaki bıçakların, içime akan gözyaşlarımın farkına varırdınız.
Sizin en iyi yaptığınız şey ne biliyor musunuz? Görmezden gelmek.
Öyle güzel görmezden geldiniz ki kendi varlığımdan şüphe ettim.