Hilal açmış kucağın, koynundaki güle bak,
Kervanımız yoldadır, varacak menzile bak.
Mum ışığını bırak, kül altında kora bak,
Maziyi kucakla ki şu kalbimiz yanmasın.
Sevgiyi nakış nakış işle ki gönüllere,
Ateş çemberinde pervane gönlüm,
Ağlarım ah ile intizar bende.
Hak’ın dergâhında divane gönlüm,
Hakikat yoluna olmuştur bende.
Yunus’un himmeti erdi gönlüme,
Bizler minik çocuktuk,
Ellerinde büyüdük.
Neler, neler öğrendik,
Öğrettin öğretmenim.
Okul bizim evimiz,
İnsanı tarifte, sözün az kalır,
Külünü üflesen, közün az kalir,
Heceler tükenir, yazın az kalır,
İstesen de yazamazsın kardeşim.
Kimi vardır asla kıymet biçilmez,
Görüyom ki ders almamış almazlar,
Arap saçı işlerimiz çözülmez.
Kıymet bilip dost diliyle anmazlar
Bu gidişle diri devlet olunmaz.
Üstümüze oyun büyük oynanmış,
Meydan oku asılsıza arsıza,
Göz açtırma hakkın çalan hırsıza,
Aman verme edepsize huysuza,
Zalim karşısında dili değiştir.
Ha gayret görelim, ırağı yakın,
Üfleyin kardeşler, tutuşsun közüm,
Alev- alev yansın, bu deli gönlüm,
Dağılsın bulutlar, kalmasın hüzün,
Ümitler yeşertsin, bu deli gönlüm.
Yoluma engeller, konmasın derim,
Gurbet mekân oldu bana
Sessiz sessiz ağlıyorum,
Hasret içtim kana kana,
Seller gibi çağlıyorum.
Yaprak dökmüş Söğüt dalım,
Yaralanan gönlümü yara götürdüm bugün,
Tuttu eli elimi baktı gözüm içine,
Dedi yazıklar olmuş boşa gitmiş her anın,
Çektim ah ile zarı dert doldurdum içime.
Kader bir tuzak kurdu, engelleri aşmak zor,
Yad yapmaz insana kendi yaptığın,
İnsanı her derde dili düşürür.
Olursa ruhlarda derince boşluk,
Yıpratır bedeni ölü düşürür.
İnsan insan için sevgi taşıdır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!