Kalemimden Damlayan Süt

Gecenin en ürkek saatlerinde adını andım, yar, bir dua gibi, bir dilek gibi sessiz ve yağmurluydu göz bebeklerim.
İçimden göç eden senlere inat pembe yüzlü kırlangıçlar uçurdum.
Ben her gece senin adını fısıldadım, sağır kulaklarına inat.
Duydu mu kulakların,
Ya kör gözlerin gördü mü bir kere, yar?
Bu gece kapına dayanabilirim bağırıp aşkını haykıra bilirim ama değmezsin.

Sen gidince kalemimden damlayan sütle emzirdim hasret bebeklerimi.
Herkes şiir sandı,
Mürekkep sandı.
Ben damla damla kan kustum.
Kaçtım, kurtulamadım içimdeki acılardan.
Aç kurtlar gibi parçaladı sinemi yokluğun.
Şimdi küllerimden bir ben doğurtuyor kırık ellerim.

Islanmamış gözler,
Kırılmamış kalp,
Ve yorulmamış ayakları olan bir ben.
Saçlarımda sen kırıkları yok.
Beynim silmiş adeta varlığını.
Gezdiğimiz yerler,
Bana aldığın hediyeler yabancı artık.
Yeni ben'e alışmaya çalışıyorum.

Aklımı ve kalbimi bir çöp konteynerıne bırakıp kaçmak istediğim anlar dünlerde kaldı.
Şimdi rujum eskisinden de kırmızı.
Omuz başlarım dimdik.
Burnum kendinden emin gökyüzüne bakıyor.
Adımlarım daha bir kararlı.
Unuttum, unuttum seni.

Ama içimde bir acaba hala duruyor.
Ya seni görünce yeniden eski ben olursam?
Ya çekip omuzundan sarılırsam?
Ya da en afillisinden tokatı patlatırsam?
Sen en iyisi çıkma artık karşıma.
Öldü, bileyim seni.
Öldü ve yüreğime gömüldü.

Seni unuttuğumu tüm hücrelerime inandırdım da,
Bir kalemime inandıramıyorum.
Damlayınca kağıda yine sana yazıyor.
Sanki okuyacakmışsın gibi.
Bilmiyor ki senin umurunda bile değil yazdıkları.
O da anlayacak bir gün,
Nasıl ardına bile bakmadan pervasızca gittiğini.
Şimdi en iyi yaptığın şeyi yap.
Ve git...

Bedenimi sen terk ettin.
Yüreğimden de ben çıkarttım seni.
Suç bizim.
Bedelini gözlerim ödemesin artık.
Bırak gözlerim kuru.
Adımız şiirlerde kalsın.
Git ve terk et şiirlerimi.
Duymuyorum artık seni sevgili.
Duymuyorum.
26.07.2026 14:37