Kalem Buysa Kural Benim Şiiri - Gönül Kütük

Kalem buysa, kural benim,
Sizin ne anladığınızla benim ne anlattığım arasında
Uzun bir köprü kurarım.

İsteyen geçer, isteyen karşıda bekler,
İsteyen atlayıp boğulur mürekkep denizimde.

Kalem buysa kural benim,
Mesela sıkılırım virgülden.
Noktalamak isterim,
Cümleyi en orta yerinden.
Bazen de satırların üstüne çıkar,
Ünlemlerce bağırırım.

Kaleme kusur bulursan,
Kusurun kendisi olursun.
Sonra netliği kaybedip küsürlerle yol alırsın.

Kuru bir öfke, ıslak bir özlem,
Nemli bir hüzün…
Bir adım ileri, iki adım geri,
Geçtiğim yolları yeniden geçerim,
İzlerimi bozarak..

Ben kendi ışığımla yürürüm,
Kimsenin karanlığına umut olamam.
Herkes yanında evcil yıldızını taşısın.

“Göründüğü gibi değil” demem.
Göründüğünden fazlası vardır işte.
Yazarım sevgi denen şeyin,
Kimlerin ceplerinde sıfırlara yenildiğini.

Kalem buysa, kural benim,
Cümleler benim, sözler benim,
Tüm sevgi hırsızlarını ifşa ederim.
Anlayamazsınız hanginizden bahsettiğimi.
Neye sevgi dediğinizi,
Neyi sevginin arkasına gizlediğinizi,
İhanete dostluğu nasıl devrettiğinizi.

Kural bu ya,
Yazarken belki değiştirir sevginin şeklini.
Aşk bitince eski aşıkların
Birbirine katlanma biçimini.

Kalem buysa, kural benim,
Soru sorulmaz kaleme,
Cevap çoktan takılmıştır peşine.

Sözleri masum kullanmam,
Ben yazarken rahat bozulur.
Alışılmış anlamlar düğümlenir,
Hesabı çözemeyen günahsız parmaklardan sorulur.

Bazı şiirler yardıma muhtaçtır,
Yazılamadığının farkındadır,
Yanlış duyguyla, yanlış kağıtta can çekişir.
Doğru bir lisan arar kendine.

Ben de kalemi boşuna yoran,
Kağıdı israf eden olurum,
Kalem duyguma hamallık eder,
Dünya kadar güzel şey varken satırları zehirler.

Kimsenin taşıyla tökezlemem,
Kendi kuyumu kendim açar, iner, yerleşirim.
Kalem de benim, kuyu da derim.

İsmim şiirin sonunda,
Boş kağıda atılmış imza gibi tehditle durur.

Ben istersem,
Sözler kendini imha eder.
Ne yaparsın kalemi olan yazıyor işte..