Kaldırım Şiiri - Zeynep Saylan

Kaldırım

Sabah güneş doğar diye beklerken gökyüzü griydi
Belki anlatırdı bana rengini, bu günün kara acılı olacağını
Yolda yavaş yavaş gidiyorum
Yürüdükçe yol dans ediyor sanki,

Sağında solunda eski binalar sesleniyor. dikkat et, yıkılmış bina önleri köstebek çukurları gibi
Yanımdan gecen arabanın eğsoz dumanı dağılır

Derin nefes almak istemem
Çöp konteynerından gelen mayhoş pis kokular sokağı kaplar
Komşunun selamı kahkahası yankılanır kulaklarımda
Nereye gidiyorsun
Sorarken ben usulca yürürüm

Rüzgâr dokunur yavaşca yüzüme,
Bir ses duyarım, adımı fısıldayan.
Dönerim, kimse yok…
Yalnızlığım ve sıkıca sarılan
Kaldırım taşları

Ağırlık çöktü omuzlarıma
Kaldırım üstünde cukurlar, logar kapaklarının dengesiz yerleşimi

Çiçeklenen Akasya ağaçı yan Bahçede
İçtiği suyu kusmuş gibi
Kaldırım kenarları yosun tutmuş ayaklarım kayar sanki ucuşa geçtim

Parke taşlarında açıldı gözüm
Şişen bileğiyimle gözlerimden akan yaşlar kimse görmez
Yağmur damla damla yağıyor
gözlerime sanki eşlik ediyor

Kaldırımlar şahidimdir, korkuyorum yürümeye
Canım yanıyor.
Ağrı sızıda kaybolurken,
Göz yaşlarım beni dinler....
Ağaçın yanına ızdırap olur siner yüreğime.

Yürüdükçe geçmiş gelir, çöker gözlerime,
Hatıralar peşimde gelir sessiz.

Sanki kaldırım taşları bilir içimdeki fırtınayı
Adımlarımı saklar mı izlerim kaybolsun,
Kimse bilmesin nerede düştüm, nerede sustum.

Bir ben kalayım gündüz, bir de acım
Ve içimde büyüyen o tarifsiz yorgunluk
Ben kaybolmuş yolcuyum ağrıyla kendi içimde,
Sen bitmeyen bir yolsun uzar durursun üsküdar kaldırımlarında....

...... Zeynep Saylan.....