Kaldığım yerden sessiz Şiiri - Agâh Tövb ...

Yürüdün gittin…
Ardında kırık bir nefes bırakarak.
Bir adımın toprağa değdiği her yerde
Benim sessizliğim büyüdü.
Sen uzaklaştıkça,
Bende bir şeyler çöktü…
Bir şeyler sustu…
Bir şeyler öldü.

Gidişini izledim,
Ama gitmeni durduramadım.
Seslensem dağılırdım,
Sussam yok olurdum.
Bir ayrılık,
Bir insanı bu kadar ikiye bölebilir mi?

İçimde hâlâ senin adın var,
Ama dudaklarım artık söylemeye korkuyor.
Çünkü her hecesi
Kalbimde bir yerleri kanatıyor.
Aşk, bazen en çok seveni yaralı bırakıyormuş;
Ben bunu seninle öğrendim.

Gece olunca daha da ağırlaşıyor yokluğun.
Bir zamanlar sesinle dolan odalar
Şimdi kimsesiz bir mezarlık gibi sessiz.
Yastığımda kokun yok artık,
Ama izlerin var hâlâ,
Silmek istediğim,
Silip de silemediğim…

Söyle sevgilim…
Biz nerede kaybettik birbirimizi?
Hangi yanlış susuş
Bu kadar büyüdü içimizde?
Hangi kırık cümle
Bizi bu kadar uzaklara savurdu?

Ben hâlâ o son bakışta takılıyım.
Sen gözlerimi bıraktın,
Ama ben seni bırakamadım.
Kalbin kapanmış olabilir,
Ama içimde bir yer
Sana hâlâ açık yaradır.

Bir gün dönersen bil ki,
Eski ben olmayacak artık…
Aşka inanan, umuda sarılan,
Seni görünce nefesi titreyen
O kişi çoktan gitti.
Seninle gitmiş olabilir,
Sensizliğin içinde kaybolmuş olabilir…
Ama gitti.

Şimdi ben,
Aynı sokaklardan geçiyorum
Ama aynı ben değilim.
Aynı gökyüzüne bakıyorum
Ama yıldızlar artık seninle parlamıyor.
Aynı şarkılar çalıyor
Ama hiçbirinin adı “biz” değil.

Ve anladım…
Ayrılık, senin gidişin değil aslında;
Benim, seni içimden söküp atmaya çalışmam.
En acısı da bu:
Sen bitirdin,
Ben hâlâ bitiremiyorum.

Tarih 08/08/2010
Agâh Tövbekâr
30/11/2025 -00:25:00