Kalbin Mabedi Şiiri - Kasım Kobakçı

Kutsal dua gibi sözlerin dizgisi,
Kalbin mabedinde çınlıyor ezgisi...
*
Sözcükler yan yana nizamla dizilir,
Her cümlenin kalbi ahenkle çizilir.
*
Özneler yükleme huşuyla bağlanır,
Mananın sırrıyla karanlık aklanır.
*
Sözcükten inşadır şu tapınağımız,
Sentaksın nuruyla yanar çırağımız.
*
Mabedin içinde sessiz örer dili,
Kutsal bir metindir insanın menzili.
*
Her kurallı cümle mabede selamdır,
Sentaksı olmayan dilin sonu gamdır.
*
Söz bozuldukça hep anlamsızdır hece,
Mana gittikçe zindana döner gece...
*
Söz dizimi deriz bu katı kurala,
Boyun eğer herkes bu kutsal masala.
*
Bir mabettir cümle sütunu kelime,
Bağlanır hepsi de ilahi bilime.
*
Sözcüklerin ardı ardına akışı,
Ruhun derinlerde tanrıyla bakışı.
*
Yüklem asilce yer alır en sonunda,
Özne bir neferdir nizamın yolunda.
*
Her virgül bir nefes her nokta bir durak,
Dilin tapınağı aydınlık ve berrak.
*
Bozulsa bu nizam kelam kora düşer,
Zihnin pusulası hemen zora düşer...
*
Sözcükler rahibe gibi saflaşarak,
Cümlenin ruhuna nurla yaklaşarak.
*
Mabedin içinde yanar tütsüleri,
Fısıldar her yana kutlu türküleri.
*
Sözün gizemini çözen anahtardır,
Kuralsız bir lisan sadece hasardır.
*
Kuralla ördüğün her dua okunur,
Mananın ruhuna inançla dokunur.
*
Dildeki sentaksın ulu mimarisi,
Sözcük denizinin en parlak incisi.
*
Sentaks tapınaktan süzülen yüce ses,
Sentaks insan için de kutsal bir nefes...