Kalbimin en derininde kimse yoktu sen gelene kadar,
sessiz bir oda gibiydi orası,
ışığı az, sesi az, nefesi az…
kimse girmemiş, kimse dokunmamış bir yer.
Sonra sen geldin,
kapı kendiliğinden açıldı,
ben fark etmeden içeri girdin.
Orada sakladığım ne varsa
hepsini tek tek ortaya çıkardın.
Unuttuğum duygular,
susturduğum cümleler,
yıllardır dokunmadığım hatıralar…
hepsi senin ışığında yeniden canlandı.
Sanki içimde yıllardır bekleyen bir bahar seninle açtı.
Kalbimin en derin yeri
kimseye açılmazdı aslında,
ama senin adımın bile yetti kilitleri çözmeye.
Bir bakışınla duvarlar yumuşadı,
bir gülüşünle karanlık dağıldı,
bir dokunuşunla içimdeki sessizlik konuştu.
Ve şimdi biliyorum…
kalbimin en derininde bir yer var sadece sana ait.
Ne zaman yorulsam oraya sığınıyorum,
ne zaman düşsem oradan güç alıyorum.
Sen o kadar derindesin ki, kimse ulaşamaz o yere.
HİKMET GÜNER
30/08/2019
Kayıt Tarihi : 13.06.2026 20:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!