Kalarak gitmek Şiiri - Yasemin Ünlü 2

- kalarak gitmek -

nihayetsiz günlerin kıyısında sürgünüm.
içimde tek kişilik bir çoğalma sancısı.
konuşsam, sesim kendi duvarını yer.
susmak... içimde büyüttüğüm en eski terbiyedir.
yutkunmaksa, aklımın serin tarafına düşen kor.

🌙 🌙

hatırlamak dediğin, yavaş yavaş eksilen bir evdir.
önce bir tuğla düşer, ardından bütün bir gök.
bedenim yol almıyor, sadece azalıyor.
bir yanım sende birikirken, bir yanım benden dökülüyor.
insan bütünüyle gidemezmiş...
parça parça çözülürken kendinden,
en çok sevdiğine bulaşa bulaşa eksilirmiş.

🌙 🌙

kendi yokluğumu bir bavul gibi taşıyarak,
uzaklaşıyorum "biz" denilen o uçurumdan.
içimde büyüyen o devasa uğultu,
dile değince küçülüyor, bir hiçlik oluyor.
seni ölçüye gelmeyen bir genişlikte sevdim.
sadece adını değil;
adınla çoğalan o amansız boşluğu bile.

🌙 🌙

aklın serin tarafı benimle geliyor,
yangınım ise sende rehin kaldı.
bir fincanın dibinde tortulaşan o kara keder gibi,
her gece çöker hatırımıza anason kokusu.
yarım kalmış bir cümle gibi asılı durur zaman.
havada sallanan boş bir ipin sessizliğiyle.

🌙 🌙

kaybolduğum her kuyuda,
sana çıkan bir iz, bir kırık ayraç bıraktım.
bilmiyorsun; "sus" ile uslandırdığım o feryadı.
bilmiyorsun; aklı evvel yutkunuşlarımın,
gırtlağımda nasıl birer düğüme dönüştüğünü.

🌙 🌙

şimdi hatırlarken eksilt beni.
bir rüya gibi; uyanıldığında dağılan,
yokluğu bile unutulan o gölge gibi.
düşlerin en derin sapağında sesimi anımsa.
bizi unutma...
ama beni hatırına bir yük gibi de sarma.

🌙 🌙

ve şunu asla unutma:
insan, terk ettiği yere sığmayan bir noksanlıktır.
ben sende eksildim; artık kim tamamlasa, hep bir parça noksan kalacak.
...

https://www.youtube.com/watch?v=_jO54k_xqFQ