Kalabalık Hatıralarla

Sözde ben de yürürüm kalabalık hatıralarla, Göz göze gelmem ama o solgun suratlarla. Bâzan durmam konuşmam, geçerim suratlarla, İçime içime akar bin yıllık sanatlarla.
Görmeden bakar gibi, geçerim hayatlardan, Benliğim bölünürken seslerden, suratlardan... Sözde ben de yürürüm kalabalık hatıralarla.

Gör ki kimse bilmez ki, ben nerdeyim, kimim ben? Saklı bir âyet gibi, bir boşluktayım ben. Sözlerim içimdedir, kimseye değilken ben, Anlaşılmak düş gibi, susmak da zulümken... Varsa yoksa hayâl hep, yoksa da neyleyim ben? Bir duvarla çevrili, kendime değilim ben... Gör ki kimse bilmez ki, ben nerdeyim, kimim ben?

İçimde bir şehir var, dışımda kıyametsin, Her yanım insanlar, ama sen hep nihâyetsin. Bâzan bir çocuksun, bâzan bir yabancısın, Bâzan kimsesizliksin,
Uçsuz bucaksızlığım, ardım, önüm, eşiğimsin, Ben neyim, sen n'eysin, yoksun ama geçmişimsin... İçimde bir şehir var, dışımda kıyametsin.