Kahve Bahane Şiiri - Sadık Kocabaş

KAHVE BAHANE
Deli gönlüm ne kahve ister ne kahvehane
Deli gönlüm sohbet ister kahve bahane
Bir fincan kahvenin kırk yıl hatrı varsa
Söz düğümüm çözülür boşalır gider

Köz kokan ocakta demimi alsam
Eski sevdaları nişane sarsam
Kadir kıymet bilip o kokuyu salsam
Buram buram kokar hoş olur gider

Cefakar dostların eliyle pişsem
Gönül ocağına samimi düşsem
Bir lokma ekmeği bölüşüp coşsam
O eski günlerin özlemi yakar

Kerpiç duvarlardan sızarken ışık
Ben bir sadık canım maziye aşık
Gözümde tütüyor o eski beşik
Gönül penceremden maziye bakar

Fincanın rengi de solup da gitse
Yürekte bu cenkim biter mi bitse
Dosttan bir selamın dünyaya yetse
Hatıram canlanır her bir yudumda

Yalan dünyaya da yiğitçe durdum
O mert dervişlerin izine vardım
Doğru oldum, menfaat çarkını kırdım
Hakikat yoluna doğrulup bakar

Gönül soframdan lezzetler saçsam
Gelen misafire kapılar açsam
Şu fani dünyadan elbet göçsem
Baki kalan ancak vefalı sohbettir

Zaman dalga dalga ömre vurunca
Menfaat öne de düzen kurunca
İnsanlık hesabın dosta sorunca
O içten gülüşüm nereye gitti

Bir acı kahvenin hatrını saydım
Sessizce sitemin sesini duydum
Hileli dünyadan canımı sıyırdım
Şu garip canlar ki hicret eyler

Gönlüm sır küpüdür çözülmez bağım
Hasretle inletir ovamla dağım
Özlem rüzgarının estiği çağım
Yaşarım bilirim bağrımı dağlar

Kırk yılın hatrını satmayan merttim
Dostu yarı yolda koymayan ferttim
Yüreğe gömdüğüm o gizli derttim
Bir dost selamıyla eriyip biter

Sadığım, silmedim gönülden dünü
Unutmam o güzel eski bir günü
Kalemsiz Şair de döner yönünü
Özledim o eski vefayı dostum