Kahrımdan Ölürüm Bak Şiiri - Sadık Kocabaş

Kahrımdan Ölürüm Bak

Ben nefesine bile bu kadar muhtaçken,
Hangi karanlığın koynunda saklıyorsun gölgeni?
Söyle sevgili; kimin nefesi dokunuyor tenine de
Bir başkasının ritmiyle çarpıyor o mağrur kalbin?
Unutmak, kendine ihaneti mi ruhun?
Yapamıyorum...

İçimde bir kor gibi büyüyen bu yangına,
Hiçbir lisanla söz geçiremiyorum.
Eskiden sığındığım tek liman hayalindi,
Şimdi o liman bile dilsiz, o hayal bile sürgün...
Kendi içimde, koca bir mahşerin ortasındayım;
Bin asrın çığlığı düğümleniyor boşlukta,
Zembereği boşalmış bir zaman gibi dağılıyor sessizlik.

Dudağımda eğreti bir tebessüm, gözlerimde bir enkaz...
Gülüşlerin hâlâ ruhumun dehlizlerinde yankılanırken,
Seni benden çalan yolları ateşe veriyorum.

Bir yanım kar kış, bir yanım hep noksan.
Öyle bir uçuruma bıraktın ki bizi;
Hayalin bile yetişemiyor artık düştüğüm yere.
Giderken "kal" diyemeyecek kadar prangalıydı dilim,
"Dön" diyemeyecek kadar ağır bir taştı gururum...
Ah benim bitmek bilmez sevdam!

Sen hangi yabancı yangınlarda kavruluyorsun da
Ben burada adını her andığımda buz kesiyorum?
Dudaklarımda tir tir titreyen bir feryat var...
Kahrımdan ölürüm bak, bir kelamınla can ver bu cana,
Bir selamınla söküp al karanlıktan bu Kalemsiz Şair’i.