Kahramanlık Postu Şiiri - Kasım Kobakçı

Zalim kralın kılıcını kıran yiğit, yapyalnız bugün,
Başrolünden usanmış aslan, tam yatıyor köşesinde.
Zırhının sert parçaları, paslandı meşe gövdesinde,
Kahramanlık postunu çıkardı, sızlıyor insan bütün.
*
Parlak zafer tacı başından uçunca, yüzler göründü,
Masalın ortasından kaçan adamın, yolu çetindir.
Kanlar akan ovadan koşan insanın, aslı metindir,
Destanların yalan yüzünü alarak, sırta büründü.
*
Mızrağını sulara atan yolcunun, adı kayıptır,
Arkalarda beliren rolü seçmek, uzaktan güzeldir.
Ön saflarda vuruşanların hali, gerçekten eceldir,
Metinsiz sayfaların üstünde görünmek, tam ayıptır.
*
Görkemli sarayların uzağında koşan er, şanlıdır,
İzleyici koltuğunda oturmak, inan berekettir.
Sahneye çıkmadan duran akıllar, gizem meziyettir,
Karanlık ormanlarda yaşayan genç aslanlar, canlıdır.
*
Şöhretin alevleri sönüyor, mülkümün yakasında,
Öykünün sonundaki soğukluk, rüzgarı serinletir.
Ateşten gömlekleri çıkaran, isyanlar benimsetir,
Eriyen pusulalar, kırılıp kayboldu masasında.
*
Normalliğin koynunda yatmanın, lezzeti unutulmaz,
Macera romanları kapandı, rafında aşınmaya.
Gürültüsüz akanlar hazırdır, denizle karışmaya,
Görkemli başrolünden, acele sıyrılanlar tutulmaz.