Kağıttan Kayık Şiiri - Zafer Unsal 2

Kağıttan bir kayık yapmıştık,
İçinde yanlız sen ve ben
Açılmıştık, Issız bir limandan,
Bir gece yarısı
Geçmişimize el sallamadan ,
Kimseye veda etmeden
Ağır ağır köpüren denize doğru sessizce.
Rotasız
Pusulasız.
Ne kayığı çekecek bir çift küreğimiz vardı.
Ne de yelkenleri şişirecek bir rüzgarı bekledik.
Ve biz iki sabırsız ,aceleci sevgili,
Yelkenlere aşk üfledik rüzgar yerine.
Nefes nefese kalarak iki cesur yürek.
Biz aşk üfledikçe yelkene ,
Yelken kabardı,
Deniz kabardı
Köpürdü deniz.
Aşk çizdi rotamızı,
Esen boraya , kasırgaya kafa tutarak,
Aşk götürdü bizi , hiç bilmediğimiz yerlere.
Azgın dalgaları yararak sessizce.
Ve biz ,okumadan güverteye yazılmış şiirlerin hepsini,
Tam öğrenmişken balıkların dilini,
Gözüktü derken , bu aşkın ufuk hattı.
Bir baktık ki , yelken yırtılmış,
Su almış, kağıttan kayığımız ,
Ve battı.
İçinde yorgun düşmüş ,
Nefes nefese ,iki sevgili
Bir sen
Bir ben.
Bir de biz
Toplam üç kişiydik
O batan kayıkta üç sevgili.....