Kâğıt Toplayıcıları Şiiri - Murat Özgören

Köşeli sokakların
Köşebaşı çöp kovalarında
Arardık ekmeğimizi.
Atılmış bir iki plastik şişe,
Birkaç kilo kullanılmış karton ısıtırdı yüreğimizi.

Şehir uyurken biz yollara düşerdik.
Omzumuza ağır gelmezdi;
Ne çektiğimiz arabanın ağırlığı,
Ne de yarının endişesi.

Çünkü biz bilirdik:
Alın teriyle çekilen her yük,
Bir lokma helâl ekmeğin
En onurlu hikâyesiydi.

Tüm sokakları gün doğmadan önce dolaşırdık.
Kâğıttan düşlere umut yüklerdik belki.
Adımızı kimse anmaz, bilmezdi.
Bize “kâğıt toplayıcıları” derlerdi.

Umudu yüklerdik her eski kâğıda.
Kimine çöp olan, bize ekmekti.
Alın teriyle yazılırdı ömrümüz sessizce.
Bizdik insanlığın görünmeyen emekçileri.

Birimizin nasibi ötekinin duasıydı,
Paylaşmak nasibin bereketi.
Sabah olunca yorgun dönerdik eve,
Ama başımız hep onurlu ve dikti.
M. ÖZGÖREN