Kafam Hep Çakır Şiiri - Güven Tekin

​
​Ben bu hayatta kafam çakır gezdim;
Hastalık belimi büktü benim.
Çaresiz dertlere düştüm ben,
İlaçlarla ayakta zor durdum ben.

Ben kafam hep çakır gezdim...
​Aynalar yüzüme bakmaz oldular,
Gençliğimden bir bir çaldılar.
Her kapıyı vurdum derman umuduyla;

Umutlarımı elimden tek tek aldılar.
​Geceler boyu dertlerle savaştım,
Kendi gölgemle kaç kez takıştım?
Kaderin yazdığı bu acı yolda,

Sitemle karılmış ömre alıştım.
​Dizimde derman yok, gözümde fer...
Alnımdan süzülen bu dertli ter.
Kafam hep çakır, dünya dönüyor;

Bana da kalmadı ne huzur, ne yer.
​Bedenim bir enkaz, ruhum ise süzgün;
Kaderin kalemi bana mı küskün?
Bir adım atmaya takatim yokken,

Geçiyor seneler; kırgın ve üzgün.
​Söndü içimdeki o eski közler,
Yalan oldu artık verilen sözler.
Kafam hep çakır, dünya bir rüya;
Uzaklara dalar bu nemli gözler.