Ben seni öyle sevdim ki…
Sanki dünya bir gün yıkılacak da
ben seni kollarımla tutacakmışım gibi.
Gülüşüne sığındım bazen,
bazen bir sözünle
geceler boyu sessizce ağladım.
Bilmezsin…
Bir kadın sevince
kalbini değil
ömrünü koyar ortaya.
Ben de öyle yaptım.
Adını kalbime değil
hayatıma yazdım.
Ama insan bazen
en çok sevdiği yerde kırılırmış…
Şimdi susuyorum.
Çünkü bazı acılar bağırmaz,
içten içe bir ömür sızlar.
Ve bil…
Eğer bir gün beni hatırlarsan
şunu unutma:
Seni en çok seven kadın
sessizce gitmek zorunda kalan kadındı.
Kayıt Tarihi : 14.3.2026 09:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!