Yorgun Adamın Kalbinden

Kalbinin içinde bilmediğim yerlere
Yıllarca yürüdüm, yürüdüm, koştum
Nice dilekler tutup çaputlar bağladım
Kader ağacının dallarına, sustum
Bir gün dedin, avundum
Ve bir gün “gel” dedin, kavuştum
Ama yanında, yokluğundakinden
Çok daha yoruldum

Yapma, iç çekişlerine yükleme manalar
Omuzlarımdaki yüke bir küfe daha koyar
Yılların gözlerimdeki yorgunluğu
Tek bir dost anlar
Beni hep varlığındaki yokluğun yaralar

Yüreğim, artık yorulmadın mı?
Söyle bana, derdin ne?
Tuttuğun elleri dahi ısıtamadı
Çok mu canın yandı da
Kabukların o yüzden mi aralandı

Artık boynu bükük berfinler tutsun yasını
Rüzgârlar kırbaçlasın saçlarını
Son bakışında yaktım son sigaramın kibritini
Genç bir adam gözlerimde hıçkırdı
Ben o gencin avazında haykırdım
Bugün son satırlarımın kalbini kırdım
Kalem tutan ellerimle
Yüreğime mezar kazdım
İçtim gözlerinden tütsü kokan kahveyi
Olay mahallini terk ediyorum şimdi
Sence döner miyim geri