Kadınım Eflal Şiiri - Ferit Çalış

Anası bana bir oğlancık doğurdu; kaşsız, sarı bir oğlan masmavi kundağında yatan bir nur topu, üç kilo ağırlığında.
Benim oğlan dünyaya geldiği zaman, çocuklar doğdu Korede,
sarı ay çiçeğine benziyorlardı. Makartır kesti onları,
gittiler ana sütüne bile doymadan
Benim oğlan dünyaya geldiği zaman, çocuklar doğdu Yunan zindanlarında, babaları kurşuna dizilmiş. Bu dünyada ilk görülecek şey diye demir parmaklığı gördüler.
Benim oğlan dünyaya geldiği zaman çocuklar doğdu Anadoluda, mavi gözlü, kara gözlü, elâ gözlü bebeklerdi. Bitlendiler doğar doğmaz kim bilir kaçı sağ kalır mucize kabilinden.
Benim oğlan benim yaşıma bastığı zaman, ben bu dünyada olmıyacağım, ama harikulâde bir beşik olacak dünya, siyah, beyaz, sarı bütün çocukları sallıyan mavi atlas döşekli bir beşik.
Anası bana bir oğlancık doğurdu... Bu da eflal olsun adı.
Babaannem bana derdi çok uzun boylu karı alma yaşlanınca fındıklı karı gibi eğrilir. Bende sevdim minyonları, küçükleri sevdim. Bir de derdi bana bodur tavuk her gün piliç... Bende elleri küçük sevgilimi sevdim. Ben onu gül dalımdan kopardım... Nasıl etsem de yıkasam ayacıklarını eflalim.. ne gül suyum ne gümüş leğenim var. Susamıştır belki şuan samsun'da buzlu şerbetim yokki ikram edeyim. Açıkmıştır, ona beyaz keten örtülü sofralar kuramam... Memleket gibi yoksul ve esirdir odam. Hoşgeldin eflalimm.. hoşgeldin.. hoşgeldin gülümmm... Hoşgeldin..