Kadın ve Toprak Şiiri - Huban Asena Özkan

Bir kadının gözlerindeki sönmüş ferden anlarsın
Ait olduğu toprağa küsmüp, köklerini kendi içine çektiğini.
Mutsuz bir kadın, bastığı toprağı sevmemiştir.
Toprağın vadettiği kuraklığa boyun eğmemiştir.
Çiçek açması beklenen mevsimlerde dallarını kışa saklıyorsa,
Rüzgârı suçlama; saksısının darlığından vazgeçmiştir.

İnsan sevilmediği bir iklimde yeşermez.
Durur öylece, bir gün sökülüp götürülmeyi bekleyen yorgun bir fidan gibi.

Toprak dediğin taş, kum değildir sadece.
Bir kadının ruhunu besleyen şefkatli dokunuştur, güven veren sığınaktır.
Bastığı yer canını yakıyorsa, attığı adımlar biraz daha derine batırıyorsa,
Orası vatan olamaz artık.

Mutsuz bir kadının sessizliği, ekilmemiş bir tarlanın ıssızlığına benzer.
Ne ses verir dışarıya, ne umut yeşertir içinde.

Toprak onu saramamışsa, gözyaşını rahmet gibi bağrına basamamışsa,
Orada yaşanacak bahar kalmamış demektir.
Suçlama kadını neden soldu diye.
Neden eski neşesini kenara bırakıp gölgelere sığındı diye sorma boşuna.
Sevmediği toprağa mecbur kalan her ruh,
Zamanla kendi içinde bir çöle dönüşür, kimseden su istemez.

Bir kadının mutluluğu, kök saldığı yerin huzuruyla ölçülür.
Huzur yoksa, kökler sadece acıyı çeker damarlarına.

Bir gün gelir, topraktan vazgeçer.
Sanki hiç orada olmamış, hiç o gökyüzüne bakmamış gibi çekip gider sessizce.
Gönül toprağı kurak olanın bahçesinde gül bitmez;
Bülbül gelse de feryadını kimse işitmez.

Mutsuz bir kadını anlamak istersen, toprağa bak.
Kalbini incitmiştir, hayallerini büyütecek bir karış yer bile vermemiştir.
Şimdi hangi yağmur yağarsa yağsın, çatlamış ruhu onarmaya yetmez.
Çünkü kadın artık gökyüzüne değil, yerin dibine küsmüştür.

Sevilmediği bir toprağın esiri olmaktansa,
Rüzgârda savrulan bir toz tanesi olmayı çoktan göze almıştır.