Kadim Turhal Şiiri - Sadık Kocabaş

KADİM TURHAL
Kadim Turhal derler, sinesinde sır,
Betonun hükmüyle büküldü asır.
Mimarın cetveli ruha bir kusur,
Taşın feryadını duyan kalmadı.

Kale yamacında tarih iniler,
Zemini sarsıyor sahte yeniler.
Gönülden silindi eski maniler,
Sözün namusuna uyan kalmadı.

Ulu Cami bakar, boynu büküktür,
Irmak kenarında yükü büyüktür.
Secdesiz bu şehir, aslından kopuktur,
Kubbesi altında ayan kalmadı.

Kesikbaş Türbesi "Dur-gal" nidası,
Harcına karışmış erler duası.
Şimdi beton kokar her bir odası,
Ecdadın izine kıyan kalmadı.

Talautra dilsiz, dehlizler sağır,
Toprağın üstüne çöktü bir kahır.
Eskiye intizar, içimde zehir,
Maziyi gönülden sayan kalmadı.

Yeşilırmak akar, dertli ve bulan,
Eski sohbetlerdi sinede kalan.
Betonun ayazı, her yanı talan,
Irmağın sesine doyan kalmadı.

Toprak küstü bize, su çekip gitti,
Bağlarda bülbülün nefesi bitti.
Bu hırsın sonu bak, cana kâr etti,
Ulu eşiklere sayan kalmadı.

Harcı hıyanetle kardı bu devran,
Aslından kopana kurdu bu devran.
Sırtına hançeri vurdu bu devran,
Asil bir töreye uyan kalmadı.

Gaflet kervanında yol alan şaşkın,
Özü beton olmuş, her yanı taşkın.
Külü kalmış ancak o eski aşkın,
Ateşi bağrına koyan kalmadı.

Bilirim Kalemsiz Şair, hâlin yaman,
Kaleye çökmüş bak, kara bir duman.
Eskiye intizar bittiği zaman,
Ruhunu aslından soyan kalmadı.