Ne demdir bitmez oldu bu intizar vakti,
Uzadı gölgem, sabrım eridi gizlice.
Her şafak eski bir nakşın tekrar vaktidir,
Avucumda kalan bir boş kabir sessizce.
Ömür bir rü’yâ imiş, zaman hançer-i tîz,
Vurur da cerh açar, izi kalır derûnda.
Hangi kevkeb sönmüştür, kim göçer bu deniz?
Bu ağır sükût kimin emrinde, kim uğrunda?
Yoksa sen misin yazılan kaderin akdi?
Alnıma kazınmış silinmez bir hatt mıdır?
Her dönemeçte önüme çıkan bu sekte,
Yorgun rûhuma çarpan gizli bir nât mıdır?
Ne bir haber erişir ne bir nişân kalır,
Ümit dedikleri bilinmez yola akar.
Beni senden alan, bana seni salan kimdir?
Bu meçhul yokuşta yüreğim yanar.
Bilirim her nihâyet bir bed’-i hayattır,
Lâkin benim ibtidâm seninle düğümlü.
Ey zaman, ey yâr, ey esrârın miftâhı,
Çöz bu mührü artık — bitsin bu fanî, bu ölümlü.
2020
Kayıt Tarihi : 17.1.2026 00:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!