ANTOLOJİ ESER NO: 164
ESER ADI: KAÇ MEVSİME
MAHLAS: MUHARREM AYRANCI
ÖLÇÜ: 11’li (6+5) Hece Ölçüsü
TÜR: Hasret / Melali Türküsü
SÖZLER
Beni yalnız koydun kaç mevsime
Kim bilir kaç mevsim kaldı ömrüme
Ben bilirim dünyamı karartan ömrümde
Seven iyi bilir hasret ölümden
Beni yalnız koydun kaç mevsime
Kuru toprak suya bir gün erişir
Gittiğin gün yara durmaz deşilir
Sana erişilmez terk edişinle
Beni yalnız koydun kaç mevsime
Ey nazlı nazlı yar saçın karadan
Ne güzel yaratmış seni yaradan
Bu gençliğin kalmaz kalırsın yalnız
Beni yalnız koydun kaç mevsime
Kayıt Tarihi : 20.04.2026 01:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu eser; gidenin ardından duran zamanın ve eksilen ömrün muhasebesidir. Muharrem Ayrancı, yalnızlığın geçen mevsimlerle ölçülemeyecek kadar ağır bir yük olduğunu, "hasretin ölümden zor" olduğunu bizzat yaşayarak anlatır. Kuru toprağın suya kavuşma ihtimali bir teselliyken, gidenin yarayı her gün yeniden "deşmesi" umudu tüketen bir sancıdır. Ozan, sevgilinin güzelliğini ve yaradılışını teslim ederken, bir yandan da hayatın geçiciliğini hatırlatarak onurlu bir sitem gönderir. "Bu gençliğin kalmaz" uyarısı, aslında bir gün herkesin o büyük yalnızlıkla yüzleşeceği gerçeğine tutulan bir aynadır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!