Her şey kötüye gidiyordu.
Zaman, üzerime çöken karanlık bir gökyüzü gibi ağırdı. Ne kadar koşsam da kaçamadığım bir yağmurun altında, yalnız başıma yürüyordum, ama sen, sen o anlarda bile farkında olmadan iyileşiyordun. Yaralarından ışık sızıyordu ve ben, o ışığın nasıl bir mucize olduğunu izlemekle yetiniyordum.
Sen iyiye gidiyordun.
Her şeyin yıkıldığı, parçalandığı bir dünyada sen kendi dünyanı yeniden kuruyordun.
Belki bir gülüş, belki bir umut... Her neyse, içinde bir şey yeşeriyordu ve ben bunu sadece uzaktan izleyebiliyordum.
Seslenmek istiyordum, dur! demek. "Beni burada bırakma" diye haykırmak istiyordum ama yapamıyordum, çünkü bu iyileşme, benim mücadele ettiğim kaosun içinde bir anlam ifade etmiyordu.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta