Kabareci Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Alkış tutuyor
Görmüşlüğü ile yaşlı bir kadın
Keza tek selamlayan da o
Oyunun adı aşkın bataklığı
Bir kendini bilmez peydahlanıyor
Her gün olduğu gibi
Aynı meclis, meydanda
Kabareci gelmiş
Yine kendine anlatıyor, meramını
Naraları yükseliyor
Doğru
Hiçbir delil, kanıt ve emare yok
Gördüğüm kadarı, hissiyatla
Titredi içim, sara nöbeti gibi
Kendi sırrında boğulacaksın ey sevgili
Kadın yaklaşıyor
Yakın gözlükleri bu kez yok
Aynı noktada, durakta
Doğru mu diye soruyor
Kabareci?
İnanmak güç anlattıklarına
Kişi diyorum
İçindeki kabahati
Ört bas etmek için
O silahla vururmuş
Bocalayınca karşısındakini
Bahaneye fırsat, terk edermiş
Sus
Kabareci sus
Git önce gözlerini ve dahi kalbini
Sonra kulaklarını ve ellerini
Kötürüm etsinler seni
Nasıl kaldırıyorsun bu denli ihaneti
Ah be kabareci
Öldür ve ödüllendir kendini