Jenerik (sayıklamalar) Şiiri - Hatice Ak

​eskiden de böyle miydim;
cam kenarında durup
içimdeki gurbete göç ederken
buz tutar mıydı ellerim?

​yabancı mıydı herkes
dünya denen bu vagonda?
hiç tanıdık çıkmaz mıydı,
bu manzarayı izlemekten
kimse bıkmaz mıydı...

​en kırgın hallerimde
bir el uzanırdı ellerime;
küçücük bir kız çocuğu...
ruhumu esir alırdı
bakışlarındaki o hüzün.
içimdeki gurbete yolculuğum
hep o anda başlardı.

​bilmiyorum ne zamandır
kendime bile yabancıyım.
o gülen gözlerim nerede,
nerede delişmen hallerim?

​işte yine buz gibi oldu çayım,
yine kendi kendimin kollarındayım.
yok bende bir değişiklik;
toplamışım denklerimi,
ıssızlığımın yollarındayım.