Hiç kimse anlamıyor değil mi seni,
Hiç kimse…
Kalabalığın içindesin ama
Sesin duvara çarpıp geri dönüyor.
Aslında seninle konuşan herkes
İstersen beni hiç tanımamış gibi yap,
Bir yabancı gibi geç yanımdan,
Gözlerin gözlerime değmesin,
Sesim kulağında yankı bulmasın.
Adımı unut,
Harf harf sil zihninden,
Nasıldı sahi,
Nasıl bu kadar iyi rol yaptın?
Nasıl en temiz senmişsin gibi baktın yüzüme,
Gözlerinin içine yalanı saklayarak
Masumiyet oynadın?
Bir gün diyeceksin,
“Kimse senin kadar sevmedi…”
Biliyorum,
Bu cümleyi bir gün duyacağımı
Adım gibi biliyorum.
Ama iş işten geçmiş olacak,
Öyle bir yabancılaştırmışsın ki beni kendime,
Artık aynalar bile tanımıyor yüzümü,
Bakıyorum, görüyorum ama hissedemiyorum;
İki yabancı değiliz yalnızca seninle,
Ben kendime bile uzak bir ihtimalim artık.
Mabedim sendin,
Kalbimin en sessiz yerine
Adını bıraktım.
Secde eder gibi sevdim seni,
Bir günah işler gibi değil,
Bir ömür adar gibi.
Her sevdanın bir kırılma anı vardır.
Her sevginin bir bitiş noktası.
Her duygunun anlamını yitirme zamanı…
Bugün hepsinden vazgeçtim.
Çünkü hiçbir duygu beni mutlu etmedi.
Mutlu musun bensiz !
Bensiz mutlu olacaksın demistin .
Ben sana iyi gelmiyorum demistin ..
Sensiz iyi olabilecegimi düşünmustun .
Yanıldınn!! ..
Neresi benim yerim ..!
Nereye ait'im bilmiyorum .
Sıgamiyorum hiç bir yere ..
Sıgındıgım yerlere dar geliyorum ..
İçimde tarifsiz bir duygu .
Niyetinize göre şekil aldım bir zamanlar,
herkese yetmeye çalıştım.
Yalana da sustum,
yılana da yol verdim.
“Belki değişir” dedim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!