Yeni yıla girerken
Herkes dilek tuttu,
Ben adını tuttum içimden.
Saatler on ikiyi vururken
Kalbim senden başka bir şey söylemedi,
Ne para, ne şans, ne mucize…
Ahraz bir günden yazıyorum,
ahraz bir duygudan,
ahraz satırlara.
Ürkmüş, korkmuş bir sevdadan,
yorulmuş, kırılmış bir bedenden.
Aşkın mektep istemezmiş
Ateşine mum gerekmezmiş
Yar mısın yara mı bilmiyorum
Dikiş tutmaz sözlerim
Kanıyorum kanıyorum
Anlatmalıyım sana,sensizliği…
Ne çok alışmışım sana,
ne çok sevmişim
Adını anmadan nefes alamayacak kadar.
Nasıl bırakıp gittiğini,
Durgunum bu aralar,
biraz arabesk,
üstümde bir sarhoşun dalgınlığı
— ne yere düşüyorum
ne de ayakta sayılıyorum.
Diyorlar ki “çok kırıyorsun.”
Desinler…
Ben kırıla kırıla bu hale geldim.
Kimse beni düşünmedi.
Kimse “ne hisseder” diye sormadı.
Kendimle konuştum günlerce ..
Bu Adam yanlış dedim
Dedimle kaldım
Sevdim ..
Yapma dedim kendi kendime
Ben kaybolmuştum…
Neden buldun beni?
Buldun da,
neden yeniden kaybettin?
“Artık ben varım” demiştin,
Bana Rabbim yeter ..!!
Ben herkese yaranmayı bilmiyorum .
Herkesin istedi kişi olmayı .
Herkesin kullanabileceği biri ,
Oyuncak degil insanim ben ..
Bitti diyorsun ya şimdi,
Bir kelimeyle koskoca bir ömrü kapatır gibi…
Bitti demenle biter mi hislerim?
Susar mı içimde yıllardır konuşan sevda?
Bir cümleyle sökülür mü
Kalbime nakış gibi işlenen adın?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!