Ey çocuk neden ağlarsın
Neden gülüp oynamazsın
Yoksa sen de benden misin
Cesaretin yok mu yaşamaya
Bir fidan dikmeye
Cezaevi gibi olan bu dünyada
Küçüğüm bir gün beni anlarsın
Yaşamın zorluklarını görünce
Sevdiklerin elinden gidince
Sahipsiz kalınca anasız babasız
Yurdun viran olursa beni anlarsın
Nereye baksam nereye gitsem
Nereye adım atıp ilerlesem
Hep darbe yiyen benim
Varsın olsun sabreder gönül
Sen benimsin diyen
Ufuktaki güneşim gibisin
Arzularımın doğup battığı yerdesin
Umutlarımsın ışığımsın
Bana can veren hayat kaynağımsın
Gecenin zifiri karanlığısın
Sen habersizsin,
Dönüşü olmayan gidişimden;
Yitirilmiş anların yenilenemeyeceğinden.
İlk baktığım anda titreşen sevgimden;
Sana doğru akan gülümseyişimden habersizsin…
Ellerinden duydum
Hiç ayırmıyormuşsun
Hep kenetliyormuşsun
Göğüs kafesinde
Bıraksan
Uçmalarından korkuyormuşsun.
Sırçadır yüreğim sensiz akşamlarda,
Bırakma böyle bir başıma.
Artık doydum gözyaşlarına,
Sar beni, özlemle karşıla.
Yüreğimde sızıdır sessizliğin,
Kalp en büyük imtihanın yaşandığı yerdir
Ve İnsan sürekli kendini sınama ihtiyacı duyar.
Çünkü var olduğunu her defasında unutur,
Hatırlatacak durum yada kişileri yaratır.
Böylece kendi varlığından emin olur.
Şimdiye kadar kendin için hazırladığın sorulara hep başkalarının cevap vermesini bekledin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!