İzmir'de seni sevmek Şiiri - Erkan Tankut

Seni sevmek…
Bir kelime değil, bir hayat biçimi aslında.
Nefes aldığın anda başlıyor,
Kaldırım taşlarına düşen adımlarında büyüyor.
Sanki her yürüyüşünde İzmir’in rüzgârı
Adını usulca kulağıma fısıldıyor.
Kordon’da yan yana yürüdüğümüz o akşam,
Deniz kokusu saçlarına karışmıştı.
Ben o kokudan bir daha kurtulamadım,
Şimdi bile hafif esen her rüzgâr
Bana seni hatırlatıyor, habersizce.
Gülüşün var ya…
İzmir’in sokak çalgıcılarının melodisi gibi.
Bir gitar tıngırdar Alsancak’ta,
Bir keman hafifçe sızlar Kıbrıs Şehitleri’nde…
Ben o ezgilerde seni duyarım hep,
Sanki şehir senin yüzünü bilirmiş gibi.
Sokak satıcılarının sesleri karışır geceye
Gevrek taze! Boyoz sıcacık!
O sesler arasında bile senin adın düşer içime.
Kalabalığın içinde kaybolmayan tek şeysin,
Şehrin bütün uğultusu seni anlatır bana.
Ne garip değil mi ?
Seni sevmek, şehrin bile bildiği bir sır sanki.
Bir kez bile seni seviyorum demeden,
Binlerce kez hissettirdin bana.
Martıların çığlığında,
Sana uzattığım kahvenin buharında,
Bir bankta yan yana otururken uzadıkça uzayan sessizliklerde…
Aşk dediğin tam da buydu işte
Sözsüz, ama çok şey söyleyen.
Karşıyaka vapuru yanaşırken,
O anı hatırlıyorum…
Elini tutmamıştım henüz,
Ama kalbim çoktan tutmuştu seni.
İzmir’in ışıkları denize vururken,
Ben senden hiç dönmemiştim aslında.
Ve şimdi biliyorum
Seni sevmek, İzmir’i yeniden tanımak gibi…
Her köşede başka bir anı,
Her sokakta başka bir gülüşün gizli.
Şehrin bütün yolları sana çıkar,
Ben fark etmesem de.
Sana söylemem gereken tek şey varsa,
O da şu olurdu belki
Ben seni bir söze sığdıramadım,
Ama İzmir’in bütün sokaklarına yazdım. Ve şimdi anlıyorum…
Seni sevmek bir kalp meselesi değil,
Bir şehir meselesiymiş.
Attığın her adımda iz bırakan,
Gülüşünle kaldırımları bile ısıtan bir masal gibi.
Belki bir gün yollarımız yine Kordon’da kesişir,
Belki aynı martı aynı anda uçar üzerimizden…
Bilmiyorum.
Ama bildiğim tek şey var
Ben seni, bir şehrin hafızasına teslim edecek kadar
Gerçek,
Sessiz,
Ve içten sevmişim.
İzmir’in akşamlarına karışan her ışıkta,
Adın hâlâ ince bir tını gibi dolaşıyor havada.
Ben de her nefeste yeniden fark ediyorum ki:
Aşkı tarif et deseler,
Sana bakardım…
Bir de bu şehre.
Belki gün gelir,
İzmir’in sokaklarında yine aynı rüzgâr eser yüzümüze.
Belki aynı çalgıcı aynı notaya dokunur,
Gitarın teli titrer de kalbim seni hatırlar yeniden.
Bilmiyorum…
Ama bildiğim bir şey var ki,
Bu şehir senden bir parça taşıyor artık
Kordon’un tuzunda,
Alsancak’ın ışıklarında,
Karşıyaka vapurunun dalga kıran sesinde saklısın.
Ben ise
Adını söylemeden sevenlerden oldum,
Kalabalığın içinde bir tek seni duyanlardan…
Ve her ne kadar zaman geçse de,
İzmir’in akşamlarında adını düşürmeyecek kadar
Sadık kaldım o sevgiye.
Bu yüzden,
Şiirin sonunda söylemek istediğim tek şey şu Sen İzmir’in ışıklarına karışmış bir masal gibisin,
Ben de o masalın en sessiz yerinde hâlâ seni bekliyorum.