İsyan Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Çarmıha gerilmiş bedenim, kopuk bir ezginin tınısında kaybolmuş sesim
Gecenin alnına yazılmış bir kader gibi sallanıyorum zamansızlıkta,
Rüzgâr bile benden yüz çevirirken kanayan gölgemi taşıyamıyor duvarlar,
Adımı unuttum; acı çağırıyor artık beni, her harfi paslı bir çivi,
Yıldızlar şahit, göğsümde büyüyen bu karanlık bir dua değil, bir isyan,
Göğe uzanan ellerim boşluğa değiyor,
Ve boşluk bile benden daha dolu bu gece.

Bir zamanlar kalbim vardı, içine sığardı dünya,
Şimdi dünya kalbimin içine sığmıyor, taşarak yaralıyor her nefesi,
Sevgi dedikleri şey, bir akşamüstü gibi terk etti beni,
Ardında küllenmiş umutlar, sökülmüş gülüşler bırakarak,
Gözlerimden düşen her yaş,
Bir isyanın susturamadığı çığlık gibi yankılanıyor içimde.

Toprak beni çağırıyor, “dinlen” diyor, “bırak artık,”
Ama ben yorgunluğa bile yabancıyım, acıdan başka dil bilmiyorum,
Kırık aynalarda yüzümü arıyorum, her parçada başka bir ben,
Hiçbiri tamam değil, hiçbiri hayatta kalmamış,
Zaman, üzerimden bir cellat gibi geçiyor,
Ve her saniye yeni bir ölüm öğreniyorum.

Tanrım, eğer buradaysan, sessizliğin neden bu kadar ağır?
Dualarımın kemikleri kırıldı mı yollarda, sana ulaşmadan önce?
İnsan insana bu kadar uzaksa,
Gökyüzü neden bu kadar yakın durur yıkılanların üstünde?
Bir adalet arıyorum, adını bilmediğim bir ışıkta,
Ama ışık da kör olmuş, bakmıyor artık bana.

Gittiklerim çoğaldı, kalanlar yük oldu omuzlarıma,
Her veda içimde yeni bir mezar kazdı,
Sevmenin suç sayıldığı bu çağda, ben ağır müebbet yedim kalbimden,
Gülüşlerim idam sehpasında, umutlarım sürgünde,
Bir tek acı sadık kaldı bana,
O da her gece biraz daha büyüyerek.

Şimdi susuyorum; çünkü kelimeler de yaralı,
Anlatmak istediklerim dilimde can veriyor,
Eğer bir gün bu şiir bulunursa enkazın altında,
Bilinsin ki ben düşmedim, yavaş yavaş yok edildim,
Çarmıhta değil artık bedenim,
Bütün bir insanlık asılı içimde.