Seyre dalar insan o büyülü görüntüde
Anılarını hatırlar, hesapsız çekip gidenleri
Acılarını tazeler boğaza karşı...
Vicdanını temizler belki güneş doğarken
Ya da yeni bir aşka sahip çıkar kız kulesinin gölgesinde
Ya insanı parçalar düşüncelerle ya da insanlar parçalarını bulurlar İstanbulun gövdesinde.
Gözleri görmez belki ama o deniz kokusunu hisseder karşı koyulmaksızın.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta