İst. Şiiri - Mahmut Küpeli

Gözden ırak, gönülden ırak…
Taktı bak başa şimşir tarak.
Sanırsın geceyi yırtarak;
Doğdu bu çağa da avanak.

Soyulur sanma, var deride!
Bak, gör kalpten de içeride!
Sanırsın en büyük çeri de…
Topuk kanlı, yürek geride.

Sayalım sayılırsa zaman!
Yine aynı kafiye, aman!
Konuşsun, o kimsedir; yaman…
Kalır Hak ise yoksa saman…

Dursun göğün çalan davulu!
Ben dağıtmadım ki avulu!
Haydi topla artık bavulu!
Ulu ruh bu arafta ulu!

Bedenin acıyı gördü mü?
Dersin: “Kader ağı ördü mü?”
Yoksa bizim çoban ‘kördü’ mü?
İngiliz dilinde ‘sördü’ mü?

İstanbul’un kısaltması: “İst.”
Ülkemde; Ataist, Siyonist…
Size lazım sağlam bir “Dentist!”
Hayır değilim ben bir artist!

Uyuyun, uykuluyuz halkça.
Ne zaman yüzüm olur akça?
Bu devran ki böyle durdukça;
Hep aynı soruyu sordukça…