İspinoz Şarkısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Uçsuz bucaksız gökte uçar gider ispinoz,
Baharın neşesiyle coşar öter ispinoz,
Dallar arasında hep sevgi tüter ispinoz.
*
Küçük bir kuşun kalbi deli gibi atıyor,
Sabah ışıklarını ağaçlara katıyor,
Gecenin karanlığın hep sehere satıyor.
*
Rüzgarla akıp giden yapraklara tutunur,
Şarkısını söylerken umut ile avunur,
Minicik gövdesiyle fırtınadan savunur.
*
Heybetli uçuşları serserice delidir,
Göğün derinliğinden esen bahar yelidir,
Karlar eriyip akan nehirlerin selidir.
*
Açar bütün çiçekler şarkısından ilhamla,
Doğar güneş ufuktan parlayan bir anlamla,
Uçar gider daima tükenmeyen sevdamla.
*
Gecenin bittiği yer gözün açıldığı an,
Hızlı atar yüreği başlar yeni heyecan,
Umut aşılıyor o dertleri edip viran.
*
Kuru dallar içinde kurulmuştur yuvası,
Gönüllerde şenlenir bu baharın havası,
Esiyor yavaş yavaş doğanın hür sefası.
*
Yüksek tepeler aşar yılmadan ve bıkmadan,
Sesin duyurmak ister incinip de yıkmadan,
Kanatları çırpılır ormanı hiç sıkmadan.
*
Çıkar yüce dağlara gecenin karasına,
Uçar geçer zamanla ağaçlar arasına,
Şifa olur şarkısı kalplerin yarasına.
*
Soğuk rüzgarlar bazen umudunu keserken,
Fırtınalar koparıp deli gibi eserken,
Çiçekler soğuklukla güneşlere küserken.
*
Parlak tüyleri ile gönülleri çeliyor,
Sabah serinliğinde uzaklardan geliyor,
Bu minicik canlıyı alem aslan biliyor.
*
Gün batımı rüzgarı ona şefkat veriyor,
Gece inmeden evvel uykusuna eriyor,
Kanatları altında rüyaları deriyor.
*
Bulutların üstünde gezerken hece hece,
Onun tatlı şarkısı dinlenir her bir gece,
Özgürlüğün timsali çözülmez bir bilmece.
*
Ağaçların altında yeşermiş geniş yaprak,
Sevinçleri haykırır ıslanmış olan toprak,
O minicik can ile parlıyor ince bayrak.
*
Uçuşları dindirir fırtınanın hızını,
Unutturur gönülde kalan acı sızını,
Kışları uzak tutar koruyor o yazını.
*
Doğanın kalbinde o umudu arar gibi,
Gökyüzüne çıkıyor gökleri yarar gibi,
Kırmızı tüyleriyle rüzgarı sarar gibi.
*
En yüksek dağların ta zirvesine ulaşır,
Bu şarkı rüzgar ile her diyara dolaşır,
Gecenin soğukluğu tüylerine bulaşır.
*
Ne fırtına ne yağmur yolundan eder onu,
Özgür uçuşlarının asla gelmiyor sonu,
Ormanın derininde değişir bütün konu.
*
Öttüğü her dakika doğaya geliyor can,
Rüzgarın nefesidir damarlarda akan kan,
Bakışları derindir her bir canlıya bakan.
*
Gece soğuk olsa da yüreği sıcak atar,
Sessiz ormanlara o umut ve sevgi katar,
Gönülden nağmesini ufuklarında satar.
*
Yem arar gezer durur dağ taşın arasında,
Kırmızı yaprak olur kış orman karasında,
Umudu hiç tükenmez ağaçlar sırasında.
*
Esiyor rüzgar sesi dağların ta derinden,
Sular coşup gidiyor vadinin ta serinden,
Her canlı uyanıyor kendi yuva yerinden.
*
Kuşların en güzeli içer sevgi suyundan,
Rüzgar ilham alıyor onun o saf huyundan,
Gökler aşağı iner onun ince boyundan.
*
Çağlayan şelaleler hep nehirlere akar,
O kurumuş dallara bahar gözüyle bakar,
Gökyüzü maviliği güneşten tacı takar.
*
İçine işliyor bu hayatın inceliği,
Geceyi aydınlatır sevdanın yüceliği,
Ormanların neşesi değişir niceliği.
*
Gözleri parlar onun bakar iken uzağa,
Asla yakalanmıyor doğadaki tuzağa,
İner su içmek için gölde olan sazlığa.
*
Açar kanatlarını gök bulutlara değer,
En büyük özgürlük hep uçup gidiyor meğer,
Eser heybetli rüzgar her bir yaprağı eğer.
*
Yüce dağ tepesini uçarak bir bir aşar,
Coşkusu hiç dinmez nehirler gibi de taşar,
Bahar müjdesi ile orman delice coşar.
*
Her bir hece savrulur o incecik sevgiyle,
Şarkıları anlatır güzel eser sergiyle,
Yaşam nağmesi olur o doğuştan vergiyle.
*
Sakin bir gün batımı rüzgarlar serin serin,
Gölgeler uzadıkça ormanlar olur derin,
Sessizliğe gömülür artık uyumak yerin.
*
Şarkısını dinleyip ondan ilham alanlar,
Güneş ışığı ile büyüyü hep bulanlar,
Özgürlüğe koşuyor ormanlarda olanlar.
*
İçine sevinç dolar asla isyan edilmez,
Gökyüzünün kalbinde asla sınır çizilmez,
Bu eşsiz uçuşlara başka anlam verilmez.
*
Sessizliği yararak güneşe doğru uçar,
Kanatları altından her yana neşe saçar,
Gökyüzü de içinden etrafa ışık açar.
*
Parlayan gökyüzünde kanat çırpıp süzülür,
Akıp giden günlerde tüm dertlerin çözülür,
Uçup gittiği zaman yaprak biraz üzülür.
*
Ufacık kanatları özgürlüğüne erer,
Göklerden aşağıya barışlarını serer,
İlham alan o kalpler hep sevgisini derer.
*
Rüzgar ile raks eder bulut aralarında,
Parlar minicik beden orman sıralarında,
Şifa olur şarkısı kalbin yaralarında.
*
Rüzgarla beraber o yüce dağlarda gezer,
Başakların üstünden bütün umudu sezer,
Şarkısının o gücü bütün acıyı ezer.
*
Dağların zirvesinde bulutların içinde,
Rüzgarın hızı ile koşuyor hep peşinde,
Özgürlük güneşinin parlıyor ateşinde.
*
Destanları anlatır hep hatıralar yazar,
O minicik kalbiyle dağları bile kazar,
Fırtınalar kopsa da ne uyum ne dem bozar.
*
Güneş batıp geceye hüzünlü hal çökerken,
Ay ışığı göklerden ince ince dökerken,
Şafak vakti ufukta parlak güneş sökerken.
*
Ağaçların altında yavaş yavaş uyuyor,
Doğanın nefesini ta içinde duyuyor,
Göğün maviliklerin ateş ile boyuyor.
*
Küçük asil bedeni ama ruhu dev gibi,
Kanat çırpar incecik orman ona ev gibi,
Kalbindeki nağmeler içinde alev gibi.
*
Bahar müjdesidir o kıştan sonra koşarak,
En büyük tepeleri hiç bıkmadan aşarak,
Gelecektir her zaman umut ile taşarak.
*
Güzel günler geliyor o ispinoz uçtukça,
Karanlık uzaklaşır göğe ışık saçtıkça,
Doğa ona şükreder ufka kanat açtıkça.
*
Daim özgür uçacak bütün bu ovalarda,
Tatlı esen rüzgarla uçtukça havalarda,
Bir de izi kalacak o eşsiz yuvalarda.
*
Rüzgar fısıldar ona eski çağları anar,
Doğanın öz kalbidir bu ince kuşa kanar,
Güneş her sabah doğar onun şevkiyle yanar.
*
Rüzgarın hızını hep kanatlarından alır,
Dağların zirvesinde ebedi böyle kalır,
Gökyüzüne doğru heyecanı ile fırlar.
*
Ufuk aydınlanıyor rüzgarların yolunda,
Güzel gelecek vardır ağaçların kolunda,
Mutluluk her an artar onun sağı solunda.
*
Küçük ispinoz aşar hayatın zindanını,
O da ister yaşamak bu şerefli canını,
Bırakır rüzgarlara kendi eşsiz şanını.
*
Doğa onu kalbinin içine alıp saklar,
Eriyor bütün karlar uyanıyor şafaklar,
Güneşin sıcaklığı da gözyaşını paklar.
*
Bir ispinoz şarkısı yok ediyor kederi,
Özgür uçan kanatlar rüzgarın ilk eseri.