İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Pusu kurmuş geceye gün gözlerinde
Yalnızlığı haykıran bir ben değilim
Yalan gerçeği solladı kan düşlerinde
Hasreti kundaklayan bir ben değilim

Daha dün burdaydı aşkın koynumda

susuyorsan
sanma ki gizemli olacaktır
hüsran
bir değirmen gibi
öğütecektir
ıssızlığın

KALBİMDEKİ BURÇLAR

İşte şimdi geldi
Tanrı melekleriyle
Beyazın en şuh teslimiyeti
Ve kıskançlığın...

Ah dedik
Yetmiş iki saf birden ah dedik
Ama ne cenaze rahmet aldı
Ne ölülerimiz
Kavuşmak bir başka aleme kaldı

Bizim oralarada
İstasyon Caddeleri uzun olur
Liseli kızlar
Haziranda mezun olur
Haziranda mezun olurda
Her birine

Yok...
Sen değilsin bu
Benim sevdiğin kadın
Kara gözlerine kan düşmüş
Kurbanlık gecelerden
Yekpare bir elemsin

Sen yoktun
Sevdamız bende büyüdü
Şenlendi anılarla
Yuvamız yalancıktan
Isınmadı bir daha
Yatağımız yorganımız

Mevsimlere sığmıyor artık ayrılık
Kaç mevsim birlikte olduk ki sanki
Mevsimlere bölmüştüm ayrılığı
Çabuk tükensin diye
Sonra yıllar aldı mevsimlerin yerini
Ama sen yoksun

Unutmak mümkün mü tebeşir tozlarını
Unutmak mümkün mü cetvelin izlerini
Unutamam kızların kopyalı dizlerini
Elveda diyemem merhaba öğretmenim

Hiç bitmek bilmezdi okul yılları

Kırılma..
Bir yaprak gibi savrulduk ya
Cehennem rüzgarlarının önünde
Bir yürek gibi kavrulduk ya
Ayrılık ateşinin sonunda
Sakın kırılma