Söz dudaklardan dökülür
Susmaksa teslimiyettir kimi zaman
Bir sonbahar gecesi
Sevgiliye yazılan şiirin son hecesi
Karışır karanlığa üşüyerek
Üşünür de üşünür
Keyifler hep çakır olsa ne yazar?
Hüzün insanıyım, değmesin nazar
Hüzünler alırım görsem bir pazar
Göz pınarlarımdan hep hüzün sızar
Yüzüm gülse biraz, yüreğim kızar
Mutluluk denilen şey beni bozar
Hüzünler biriktirdim
Uçurumun kenarındayken hayat
Düşlerim kirpik aralarımdan süzülürken
Hayatımın satır aralarına sıkıştırdım
Defter yapraklarının arasında kurutulmuş çiçekler gibi
Ayrılık şarkısının son dörtlüğü
Bana nasıl kıydınız
Bıçaklarla oydunuz
Kabuğumu soydunuz
Ben hüzünlü ağacım
Biter mi bir gün acım?
Yordunuz yüreğimi yıllar
Sevgi yerine hüzün doldurdunuz
Bunalıyorum bazen
Acıyor canım
Geliyorum intiharın eşiğine
Bir çare yok mu Allah'ım
Sesine karışmıştı sesim
Gelirdi hep yüzünü göresim
Soluduğum nefesim
İlk aşkım,hevesim
Sığındığım limanım
Dizlerimde dermanım
Çalıyor şu an ikimizin şarkısı
Ve ben ağlıyorum
Yağmurlar vuruyor pencereme
Sevgin bitmediyse sen de dinle
Göz yaşlarımız sel olsun
Vuralım efkarın dibine
Okuyup okuyup yazdıktan sonra
Yırtıldı perdeler, gözüm açıldı
Konuşur, tartışır, söyleşir oldum
Çözüldü dillerim, sözüm açıldı.
Otururdum yerimde hep miskin miskin
Yıldızların arasından seçtim ben.
Çarpıldım sanki, kendimden geçtim ben
Bir yuduma kırk yıl ömür biçtim ben
İlk kahveyi gözlerinden içtim ben.
Gördüğümde hayaline yattım ben
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!