Gözlerinin içinde başladı hayatım,
Ama o hayatın içine bir türlü sızamadım.
Gördüm; baharlar açıyordu, nehirler akıyordu,
Ben o kıyıda durdum da, bir adım atamadım.
Bir kentin ışıkları gibi parlıyordu bakışın,
Sokaklarında başkaları yürüdü, ben uzaktan baktım.
Duvarları yüksek, kapısı dışarıya kapalı,
İçeride kendi mevsimini yaşayan bir bahçem var.
Kimsenin ayak izi yok, derinlerde saklı bir diyar,
Sadece benim soluğumla yeşeren, sessiz bir diyar.
Gözlerime bakınca kimse orayı görmez,
Sözlerime dökülse, büyüsü bozulur sanırım.
Beş yüz sayfa...
Binlerce harf, onca satır,
Yine de eksik kalır içimdeki o kahır.
Kalem yorulur, kâğıt utanır,
Ama bir klarnet sesi gelir;
Tüm anlatamadıklarını tek nefeste hatırlatır.
Gözlerini yumdun, ben hiç bakamamışken;
Toprak doldu avuçlarına, ben tutamamışken.
Gidişin değil yaram, var olamayışımızdır;
Yarım kalan değil, hiç başlamamışımızdır.
Uykular haram olsun, bu acı dinmesin;
Seninle bir gün bile sürülmedi bu iz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!