İçimdeki bahçe Şiiri - İsmail Etyemez

Duvarları yüksek, kapısı dışarıya kapalı,
İçeride kendi mevsimini yaşayan bir bahçem var.
Kimsenin ayak izi yok, derinlerde saklı bir diyar,
Sadece benim soluğumla yeşeren, sessiz bir diyar.
Gözlerime bakınca kimse orayı görmez,
Sözlerime dökülse, büyüsü bozulur sanırım.
Zamanın çarkı döner, dünya telaşla koşar,
Ben ise o sessizliğin içinde, kendi sesimi tanırım.
Bir hazine değil, belki sadece bir duruş,
Belki geçmişten bir hatıra, belki gelecekten bir söz.
İnsan en çok kendini, o karanlıkta tanırmış,
Kendi içindeki o kuytuda, kendi kendine dönermiş köz.
Bırak, sırlar gölgede kalsın, ağaçlar büyüsün,
Kimse bilmesin, rüzgar bile oraya uğramasın.
Benim olan, bende saklı kalan o huzur,
Dünyanın gürültüsünde asla ama asla solmasın.