Sırtımı yaslamıştım, ince bir tişört vardı üzerimde
ve soğukluğunu rahatlıkla hissedebiliyordum duvarın.
Ansızın dönüp yüzüme bakıyordu şimşekler çakan gözleriyle,
kısa kısa.
İzlendiğini bilen şımarık bir çocuk edasıyla şirinlikler yapıp,
yüreğimdeki yerini sağlama alıyordu bilinçli.
İşte o gün yerleşti yanağıma
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




akıcı ve müthiş bir şiir
böyle şiire doyum olmaz..
kutlarım sayın Genç
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta