Işığın Sürgün Yeri Şiiri - Rasimin Günlüğü

Yıkık bir kentin altı, tozlu bir rüya gibi,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?
Sesin bir ney sesidir, derindir derya gibi,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Çatlamış toprakların, yağmura hasretidir,
Bu sonsuz bekleyişler, kalbin bir hicretidir.
Zamanın çarklarında, vuslat bir cinayettir,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Güneşin küllerini, savurdum yeryüzüne,
Bir mühür gibi vurdum, hasreti gökyüzüne.
Bakılmaz oldu artık, aynaların yüzüne,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Adını sayıklıyor, dilsiz kalan dudaklar,
Seni benden gizliyor, şu karanlık sokaklar.
Yüreğim bir enkazdır, altında umut saklar,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Asırlar geçti sanki, bir nefeslik uykudan,
Ruhumu çekip aldım, o dipsiz korkulardan.
Hangi rüzgâr getirdi, seni bu şarkılardan?
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Yıldızlar birer birer, döküldü avucuma,
Hasretin hançerini, sapladın her ucuma.
Adalet kalsın artık, mahşerdeki suçuma,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?

Karanlık bir denizde, pusulasız bir gemi,
Dindiremez bir türlü, bendeki sonsuz gâmı.
Sonsuzluğa uzanan, bir hicranın matemi,
Neredesin ey ışık, ruhumun tek sahibi?