Ana kucağında, baba ocağında başlar,
Bu zorlu ve uzun hayat yolculuğumuz.
Zamanla yerine oturur bu yolda taşlar,
Önce doğum, sonra ölüm korkumuz.
İlmek ilmek işler kader, alın yazımızı.
Ruhumuza tasarlanan bu ten sarayını,
Bizden habersiz sürdürür inşaatımızı.
Bir ömür yaşanacak bu hayat balayını.
Yıllar geçtikçe büyür ten kafesi köşkü,
Paha biçilmez bir malikâneye dönüşür.
Sonra içten ve dıştan ağır ağır çöküşü,
Yılların yorgunluğuyla toprağa düşüşü..
Koca bir çınarın sonudur, bu yıkılışı,
Kadın, erkek hiç fark etmez cinsiyet.
Nice baharlar yaşamıştır, nice kışı.
Değişmeyen tek şey insanda insaniyet..
2025
Kayıt Tarihi : 15.11.2025 12:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!