İnsan yalnızdır Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Her insan yalnızdır aslında.
Kimisi kalabalık ortasında,
Kimisi kalabalığa hasret.
Kimisi öyle güpegündüz, ulu orta yalnızdır…
Kimisi geceleri, hatta gün batımında,
Ya da başını yastığa koyduğunda.

Ama bazıları farkında değildir.
Zaman gelir, devran döner;
En çok ona koyar yalnızlık,
Kendini hissettirdiğinde.

Kimisi kapıyı gözlerken fark eder,
Kimisi kendi nefes alışverişini duyduğunda,
Kimisi pencereden sokağı izlerken,
Kimisi sabah kendiliğinden uyandığında.

Sadece bazıları geç farkına varır;
Mesela radyoda çalan bir şarkıda,
Ya da çaydanlığı ocağın üstünde unuttuğunda.
Kimisi kalkıp kendi kahvesini kendi yaptığında,
Kimisi alışveriş yaparken hisseder yalnızlığı.

Mesela diş macununu daha uzun süre kullandığında,
Bulaşığın tezgâhın üstünde biriktiğini görünce fark eder.
Dalıp gittiği bir anda, içeriye seslendiğinde fark eder bazıları;
“Yalnızlık gibisi var mı be?” diye avuturken kendini,
“Yalnızlık berbat bir şey,” diyen kalbinin sesini duyduğunda fark eder.

Bugün gidişinin kaçıncı günü?
Sen saydın mı? Sen saymayı bilmiyorsun ki.
Ben de saymayı unuttum ama ölüm gibiymiş;
Bugün bunu hissettim.

Bana kızgın mısın, kırıldın mı bilmiyorum.
Seninle saatlerce konuşmak,
Sana sarılmak, kokunu içime çekmek,
Bir kez daha öpmek isterdim.

Kimseyi göresim yok, kimseyle konuşasım da.
Yokluğunun acısını yeni yeni hissetmeye başladım.
Ama daha çok erken…
Nasıl geçer bir ömür böyle?

Yalan yok, hâlâ bekliyorum…
Gelirsin diye.

Her insan yalnızdır aslında.
Sadece bazıları erken, bazıları daha geç fark eder işte.