Insan Mülakat Şiiri - Seyfi Karaca

Uçakların yetişemez olduğu kefaletini suçu günahıyla ödeşen yer yanar, gök yıkılır, insanlık ölürken..
Selfi çekineceğin veya sofranı bölüşeceğin .. dosta yarenlik değil ki akrep çiyan yılan..

Burdan sıvışıp gidek, ateş böcekli kutup yıldızlı tatillere kaçak göçek demesi kolay. Kolay da, günü anı menfaati ganimeti kurtarıp benden sonra kim ölmüş kim kalmışlardan bana neciliğin öte karşılarına kancayı takma ve geçme derdiyle, toprak ölür, insan savrulur, su bile kirlenir, iflası protestoyu yaşamdan çekmiş suyu su ile yıkamak için fosil kalıntılarından seni hatırlayan künye, sahradan çölden damla dilenirsin. Kaybolan yarına şimdiden Sobe…!

Cayır cayır
İsli karalı ve kirli dumanlar tüterken dağlarda ovalarda tepelerde
Sabahın ilk ışıklarından
Geç saatine kadar gecenin
Herkes kendisiyle paslaşarak çalım zulum kaçak güreşiyorsa madem
Orta saha en iyisi
İlerde olsan sayıyı skora atamadığında fırça yersin
Geride
Sıfıra mağlup fırça yediğinde suçun vebalin büyüğü sensin
Tepilledikçe şişmanlaşan bir top yuvarlağın ardında
Haydi ha
Haydi ha
Haydi
Orta saha dertsiz kaygısıza en iyisi bağırıp çağıran kenar dışardaki hayatın yedeğinden
Figuranlarına çıkmış
Camların baktığı başka hareketi olmayan kuru gürültülere tutsak
İnsan mülakat

Ağustos/26