İnsan diyorum Anne Şiiri - Kenan Güç

İnsan diyorum anne, bir kuş misali;
Kanadını gökyüzü değil, gördüğü vefasızlık yoruyor.
Bir lokma merhamet için ömrünü tüketiyor da,
En derin açlığı yine sevilmemek oluyor.
Akşam olunca herkes evine dönüyor,
Bazılarıysa yalnızlığını omzuna alıp geceye karışıyor.

İnsan diyorum anne, bazen bir dağın yamacında unutulmuş çığlık gibi.
Sesini duyuracak bir vadi arıyor ömrü boyunca.
Kırılan yerini saklamak için gülümsüyor,
Kimse anlamasın diye gözlerini kaçırıyor.
Oysa içinde, adını bile bilmediği acılar büyüyor;
Her sabah biraz daha eksik uyanıyor hayata.

İnsan diyorum anne, denizin kıyıya vurup da geri dönemeyen dalgası gibi.
Bir ömür, "belki" dediği kapılarda eskitiyor ayaklarını.
Kimi bir sıcak bakışın hasretinde ihtiyarlıyor,
Kimi tek bir "yanındayım" sözünü duyamadan göçüp gidiyor.
Meğer en büyük yoksulluk ekmeksizlik değilmiş;
İnsanın, insanın yüreğinde yer bulamamasıymış.

İnsan diyorum anne, külünü içine gömen bir ateş misali.
Dışarıdan bakınca sessiz sanıyorlar,
Oysa içinde dağlar devriliyor her gece.
Hiç kimse avuçlarının neden titrediğini sormuyor,
Çünkü herkes yarasını saklamakla meşgul.
Ve dünya, en çok ağlamasını unutanların omzunda dönüyor.

İnsan diyorum anne, bir kuş misali...
Kanadı kırılınca gökyüzüne küsmez;
Sadece bir dalın kendisini beklediğine inanmak ister.
Ama bazı dallar, gölgesini bile esirgiyor yolcuya.
İşte o zaman anlıyor insan;
Yalnızlık, kimsenin olmaması değil, sesini duyacak tek bir yüreğin bile kalmamasıymış.

İnsan diyorum anne, bir kuş misali...
Kimi göç eder, kimi düştüğü yerden hiç kalkamaz.
Toprak, üstüne düşeni bağrına basıyor da,
İnsan bazen insana mezar oluyor.
Bir gün herkes susuyor anne;
Geriye yalnız iyilikle dokunulmuş birkaç yürek ve göğe karışan kırık kanatlar kalıyor.