İki Tabaklık Ömür Şiiri - Kenan Güç

Sessiz bir kasabada başladı hikâye;
Akşam, bacalardan yükselen dumanı taş evlerin üzerine sererken,
İstasyonun paslı saatinde zaman durmuş,
Akşam ezanıyla birlikte dükkânların kepenkleri inerken,
On iki yaşında bir çocuk, babasının gittiği raylara bakıp her geçen treni sayardı;
Çünkü annesi, “Belki bu defa,” demişti… çocuk da annesinin sözüne inanmıştı.

Kasabanın en yokuş yerinde küçücük bir ev vardı; penceresinden istasyon görünürdü,
O evde bir kadın, her akşam perdeyi aralar, uzaklardan gelen trenin ışığını kollardı,
Sofraya iki tabak koyar, çorbanın birini çocuğuna, diğerini dönmeyen adama ayırırdı;
Çocuk büyüdükçe tabağın sahibi küçülür, fakat annesinin umudu hiç eksilmezdi.

Bir sonbahar günü kapı üç kez çalındı; gelen adamın elinde babasının ceketi vardı,
Kadın ceketi görünce konuşmadı, yalnızca kapının kenarına tutunarak yere doğru çöktü,
Çocuk annesine baktı, annesi gözlerini kaçırdı; o gün ikisi de aynı gerçeği öğrendi,
Ama çocuk, annesi ağlamasın diye büyüdüğünü o gün belli etmedi.

O gece çocuk yatağına girmedi, mutfaktaki sandalyeye oturup sabaha kadar annesini izledi,
Kadın, babasının ceketini dizlerinin üzerine serip cebinden küçük bir düğme çıkardı,
“Bak,” dedi, “baban bunu takmadan işe gitmezdi; yarın terziden aynısını yaptırırız,”
Çocuk başını salladı… annesinin ilk defa bir düğmeye sarılarak hayatta kaldığını gördü.

Aradan yıllar geçti; çocuk kasabadan ayrıldı, istasyon büyümedi ama çocuk büyüdü,
Başka şehirlerde başka evler kurdu, başka sofralarda başka tabaklara alışmaya çalıştı,
Yine de her gece yatağının kenarında babasının bıraktığı iki taşı sakladı;
Çünkü birini babası vermişti, ötekini annesi, ikisini de kaybetmekten korkuyordu.

Sonra bir kış sabahı telefon çaldı; kasabadan gelen ses kısa konuştu:
“Annen hastanede… yetişebilirsen yetiş.”
Adam ilk trene bindi; camdan dışarı bakarken çocukluğu bütün istasyonlarıyla karşısına çıktı,
Ve yıllar sonra ilk defa babasına değil, annesine yetişmek için koştu.

Hastane odasına girdiğinde yatak boştu; hemşire, başını öne eğerek bir sandalye gösterdi,
Sandalyenin üzerinde annesinin hırkası, cebinde de küçük bir anahtar vardı,
Anahtarın ucuna iliştirilmiş kâğıtta yalnızca şu cümle yazıyordu:
“Oğlum gelirse, babasının odasına götürme; yıllardır kapısını açamadım.”

Adam eve döndü; çocukluğunun mutfağı hâlâ aynıydı, fakat annesinin sandalyesi artık boştu,
Masanın üzerinde iki tabak duruyordu; biri temiz, öteki yılların lekesini taşıyordu,
Dolabı açınca babasının ceketi çıktı; cebinde paslanmış bir tren bileti buldu,
Biletin arkasında annesinin el yazısıyla bir tarih vardı:
“Oğlumun doğduğu gün.”

Adam o an anladı; babası öldüğü gün değil,
Annesi onu büyütürken her sabah biraz daha eksilmişti.

Pencerenin önüne oturdu, istasyona baktı; yıllar önce bekleyen çocuk yine oradaydı sanki,
Elinde kırmızı mendil, ayağında eski ayakkabılar, gözlerinde babasının döneceğine dair o çocuk inadı,
Adam cebinden iki taşı çıkardı, avucunda sımsıkı tuttu ve ilk defa yüksek sesle konuştu:
“Anne… ben geldim.”

Ev cevap vermedi.
Adam biraz daha bekledi.
Sonra çocukluğundan kalma o küçük sandalyeye oturdu ve başını masaya koydu.
“Anne, ben geldim…” dedi bir daha.
Bu defa sesi çocukluğundaki kadar küçüktü.
Dışarıda tren geçti.
Adam yerinden kalkmadı.
Çünkü yıllardır dönmesini beklediği babası artık hiçbir trenden inmeyecekti.
Ama o gece asıl canını yakan başka bir şeyi anladı:
Annesi, ömrünün son akşamında bile sofraya iki tabak koymuştu.
Biri kendisi için.
Diğeri…
Oğlum gelir belki, diye.
Adam tabağın başına oturdu.
Çorba çoktan soğumuştu.
Ekmeğin kenarı taş kesilmişti.
Ve evde ilk defa kimse,
“Yemeğini soğutma oğlum.”
demedi.

Adam başını tabağın üzerine eğdi.
Çocukluğu boğazına düğümlendi.
Yıllardır ağlamadığı kadar ağladı.
Sonra annesinin sandalyesine sarıldı.
Ve kimsenin duymadığı bir cümle söyledi:
“Anne… keşke babamı beklediğin kadar beni de bekleseydin; ben zaten dönmüştüm… sadece sana yetişemedim.”