Bakıyorum da çevreme hep kalabalık.
Nedense sadece bana düşüyor yalnızlık.
Anlaşamıyorum yapmacık insanlarla
Belki de bu yüzden etrafımdaki ıssızlık.
Kalmadı artık öyle doğal insan,
Şaşırıyor kalıyorum bu duruma.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta