Çiçeği de incittim, insanı da,
Bilmiyorum yerim var mıdır incitmeme yurdunda...
Daha az yaşamak istiyorum,daha az incitmek için...
Yaşadıkça incitmekten korkuyorum,bu yanılgı mı bilmiyorum, incitiyorum; işte içtikçe suyu, yedikçe ekmeği,sanki soludukça havayı ve sevdikçe insanı...
Sevincede incitirmiş insan, sevilince de incinirmiş..
Korkuyorum yaşadıkça yaşamı incitmekten ve belki ölünce ölümü incitmekten....
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta