Çiçeği de incittim, insanı da,
Bilmiyorum yerim var mıdır incitmeme yurdunda...
Daha az yaşamak istiyorum,daha az incitmek için...
Yaşadıkça incitmekten korkuyorum,bu yanılgı mı bilmiyorum, incitiyorum; işte içtikçe suyu, yedikçe ekmeği,sanki soludukça havayı ve sevdikçe insanı...
Sevincede incitirmiş insan, sevilince de incinirmiş..
Korkuyorum yaşadıkça yaşamı incitmekten ve belki ölünce ölümü incitmekten....
Evin Demir 🖋️
Kayıt Tarihi : 9.06.2026 21:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!