İmdat Freni Şiiri - Mecit Aktürk

Hep tefekkür etse dahi, kul hatadan olmaz beri
Ey günahkâr gafil insan! Kalma tövbelerden geri
Kanma şeytanın sözüne, unutma Rûz-i mahşeri

Gerçeği bul ona yönel, bırak hayâli düşleri
Bil ki defter açık kalır, bitmez dünyanın işleri

Hiç farkına varmasak da dünya dolup boşalıyor
O da fânî bizim gibi, o da her yıl yaş alıyor
İş işten geçtikten sonra, herkesi telaş alıyor

Aklı olan tez davranır; tedbirli ol, tevekkül et
Ne bir eksik, ne bir fazla; bir ömürdür, budur mühlet.

Günah baldan tatlı gelir, lâkin acı olur tatmak
Zevk-ü sefa sizin olsun, size kalsın keyif çatmak
Bana düşen tek gerçeği, tekrar tekrar hatırlatmak

Çektim imdat frenini, kızan kızsın, etmem sorun
Bana rehber PEYGAMBERiM, varın siz de O´na sorun

Niyet hâlis, nâsip varsa bütün yollar ona çıkar
Kaçsa dahi kul ölümden, âkibet o sona çıkar
Azrail keser yolunu, ölüm bir gün sana çıkar

Söyleyen dil suspus olur, etmez olur bir tek kelam
İbret için mezar yeter, nefes sayılı vesselâm...