İmam Hasan Şiiri - Afşin Dualı

"Hüznün bir başka yüzü, kalbimi kanatan İmam Hasan.
Peygamber Efendimiz’in "Oğlumdur, seyyiddir, Allah onunla iki büyük topluluğu barıştıracaktır" dediği o şefkat pınarı... Koca bir saltanatı, ümmetin kanı dökülmesin diye bir kenara iten, sabrın ve hilmin zirvesi. Zehirle şehit edildiğinde bile katilinin ismini "kardeş kavgası çıkmasın" diye gizleyen o yüce ruh.
​O dertli ve vefalı kalpler için; hem Hasanî bir sabrı hem de o derin hüznü anlatan, hüzün dolu mektup mürekkebimin ağladığı.
​Sabrın Nurlu Sultanı - İmam Hasan"
​
"Ümmetin barış pınarı, sabrın ve hilmin şanlı sultanı...
Cennet gençlerinin efendisi, İmam Hasan..."

"Dedesi ona 'Reyhanım' derdi, alnından öperdi...
O ise ümmetin kanı dökülmesin diye dünyayı elinin tersiyle itti.
Sustu, sabretti, zehri yudum yudum içti de...
Yine de 'fitne çıkmasın' diye katilini gizledi.
Medine’nin o mahzun sokaklarında,
Sabrın en güzel elbisesini giydi İmam Hasan..."
​
Resul’ün omzunda nurlu bir çiçek,
Sabrın deryasında en büyük gerçek.
Tahtı feda ettin ümmet uğruna,
Kurban oldun Hakk'ın nurlu yoluna.
Yüzün parlıyordu sanki bir güneş,
Bulunmaz dünyada sana bir eş.
​
Ey Hasan! Ey Seyyid! Sabrın abidesi,
Medine’nin sönmez, mahzun nefesi.
Zehirle yandı o nurlu ciğerin,
Cennetin başköşesindedir yerin.
Ya Hasan! Ya Mücteba!
Sana selam olsun, ey kalbi vefa!
​
Peygamber'in ilk torunu, sabır dağı...
İmam Hasan...
Radıyallahu anh...